In mijn boekenkast: Ranonkel van Jacques Hamelink

Op de middelbare school las ik voor Nederlands een bijzonder boek dat me altijd is bijgebleven: Ranonkel of de Geschiedenis van een Verzelving (een soort epos) van Jacques Hamelink. Het is een vreemd verhaal over een stad die overwoekerd wordt door de Ranonkelplant. De stad verandert langzaam in een plantaardige wereld en de bewoners proberen het proces tegen te houden. Dat lukt echter niet en er ontstaat een nieuwe stad wanneer de planten verstenen. Met nieuwe gewoonten, gebouwen en zelfs een eigen religie.

Hamelink vertelt het verhaal met prachtige, ellenlange volzinnen en maakte met pareltjes als deze indruk op mij:

Van de weeromstuit, misschien uit schaamte om de poverheid van zijn lichaamsbouw, waarvan zijn vrouw hem steeds weer en enkel reeds met de slagschaduw van haar roerloze boeddhabeeldachtige aanwezigheid doordrongen had, was Evarist in de loop der jaren geslonken tot een zo klein en broos wezen dat ze het zonder moeite met haar zware knorrende adem wegblies waarheen ze wilde, tot in de gekste hoeken en gaten van het met vlees en meubilair volgestouwde huis, waar hij op haar kommando spinnen en rag achternajoeg, met stoffer en blik gewapend minieme pluisjes onschadelijk maakte en de strijd aanbond met het zonlicht.

Ik leende het boek van de bieb en wilde jaren later graag een exemplaar voor mijn eigen bescheiden collectie. Zus Mariska ging stiekem op jacht en vond een exemplaar bij een Antiquariaat in Groningen. Op mijn verjaardag verraste ze me ermee. 

In kleine groene letters staat op bladzijde 1 de eerste eigenaar: F.E. Löhlefink-de Vries. Het boek is al aardig vergeeld en ik moet de bladzijden voorzichtig omslaan omdat ze hier en daar een beetje loslaten. Mijn exemplaar is een tweede druk uit 1970 en is daarmee 11 jaar ouder dan ik ben. 

De illustratie op het omslag is het Palais Idéal in Hauterives, Frankrijk. Op Wikipedia vond ik het bijzondere verhaal achter dit vreemde bouwwerk. Het is gebouwd door Ferdinand Cheval, een postbode. Hij wijdde 33 jaar van zijn leven aan de bouw van zijn paleis. Het verhaal gaat dat hij op een dag struikelde over een steen met een opmerkelijke vorm. Dit inspireerde hem en hij keerde de volgende dag terug naar dezelfde plek om meer stenen te verzamelen. In 33 jaar tijd verzamelde hij tijdens zijn postroute stenen en in de nacht bouwde hij bij het licht van een olielamp een wonderlijk paleis. In 1969, toevallig (?) het jaar dat Ranonkel van Hamelink verscheen, werd het paleis uitgeroepen tot nationaal monument. Een bijzonder verhaal over een bijzonder bouwwerk voor een evenzo bijzonder boek. 

image

Mijn naam staat nu onder die van de eerste eigenaar op pagina twee en het boek heeft een speciaal plekje in mijn kast. 

Advertisements

2 gedachtes over “In mijn boekenkast: Ranonkel van Jacques Hamelink

  1. Ook ik las het op de middelbare school, zal het nooit vergeten. Het werd onderwerp van een literatuuronderzoek door mij en een klasgenoot. Wij kwamen tot de conclusie dat de auteur gek was en kregen een 8. Little did we know, ik ga het nog eens lezen dankzij jouw artikel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s