Leestip: Vissen voeren van Fabio Genovesi

382 pagina’s lang was ik ondergedompeld in Toscane. Maar niet met beelden die ik me voorstel wanneer ik aan Toscane denk: heuvelachtig, groen, met prachtige oude steden barstensvol geschiedenis en heerlijk Italiaans eten op een klein terras op een pittoresk pleintje. Een Toscane waar je allerlei prachtige bijvoeglijke naamwoorden bij kunt bedenken.

Nee, ik was in Muglione, een klein onooglijk plaatsje waar het stinkt naar stilstaand water in vieze sloten en waar niet alleen het water stil staat, maar ook het leven van de meeste bewoners. In ‘Vissen voeren’ van Fabio Genovesi maakte ik kennis met de 19-jarige Fiorenzo, puber Mirko en Tiziana van 30.

Een quote op de achterflap beschrijft het leven van Fiorenzo treffend: ‘wat je niet hebt telt veel zwaarder dan wat je wel hebt’. Hij heeft op jonge leeftijd zijn moeder verloren en raakte op 13-jarige leeftijd bij een vuurwerkongeluk niet alleen zijn hand kwijt, maar ook de oprechte aandacht van zijn vader. Want het is lastig om een wielerkampioen te maken van je zoon wanneer deze zich nog maar met één hand aan het stuur kan vasthouden.

Tiziana is 30, heeft tijdens haar studie in Berlijn gewoond en genoten van een rijk leven vol internationale vrienden. Na haar studie is ze weer teruggegaan naar Muglione, vanuit een soort plichtsbesef dat ze zelf ook niet snapte. Nu runt ze het Jongeren Informatie Centrum, waar geen jongere komt en dat langzamerhand verandert in een kroeg voor bejaarden. Iedere dag probeert ze er toch ‘iets’ van te maken, met als enige resultaat moedeloosheid.

Mirko is ontdekt door de vader van Fiorenzo terwijl hij zich tegen een berg op ploeterde op een oude fiets om te ontsnappen aan twee bijtgrage honden. Mirko blijkt een geboren wielrenner: het fietsen gaat hem zo gemakkelijk af dat het voor hem niet als winnen voelt. Zijn bijnaam ‘het Kampioentje’ draagt hij dan ook niet met trots.

In ‘Vissen voeren’ wordt het gewone leven van Fiorenzo, Tiziana en Mirko beschreven. Een gewoon leven dat al moeilijk genoeg is. Fiorenzo droomt ervan om door te breken met zijn heavy metal-band, Tiziana probeert krampachtig iets te maken van haar nietszeggende baan bij het Jongeren Informatie Centrum en Mirko wil niets liever dan normaal zijn, net als alle anderen, en geen ‘kampioen’. Alle drie merken ze dat het allemaal zo gemakkelijk niet is en wanneer hun levens elkaar kruisen, ontstaat er een prachtig verhaal over leren leven, groeien en vooral ‘de toekomst’. Dat klinkt meteen erg zwaar, maar Fabio Genovesi is erin geslaagd om het verhaal op een geweldig grappige, ontroerende en directe manier te vertellen. Het was heerlijk om 382 pagina’s lang met Fiorenzo op te trekken in Muglione en ‘Vissen voeren’ is daarmee een echte aanrader.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s