Van hardloophater naar hardlooplover

Waarom je vooral niet moet luisteren naar dat stemmetje in je hoofd

‘Nee, ik kan echt niet mee doen met de bosloop. Ik heb gisteren mijn enkel verstuikt.’
‘Meester, kan ik de piepjestest overslaan vandaag? Ik heb echt heel erge hoofdpijn.’
‘Hijg, hijg, piep, *raspende overslaande ademhaling*, piep, hijg, hijg.’

Zo maar een greep uit de smoezen en geluiden die ik produceerde wanneer er hardgelopen moest worden. Al vanaf mijn jeugd had ik een hartgrondige hekel aan alles wat je hardlopen kon noemen: de bosloop op de basisschool, hordelopen tijdens gym op de middelbare school, die vreselijke piepjestest/Shuttle Run Test, het rondjes rennen rondom het veld. Vreselijk! Ik kreeg het altijd acuut benauwd tijdens het lopen, mijn ademhaling ging echt alle kanten op en zat hoog in mijn borst. Mijn enkels gingen meteen protesteren en mijn benen voelden altijd aan alsof er lood in mijn schoenen zat en ik door dikke modder moest waden. Hardlopen? Ha, nee, dat zou ik echt nooit en te nimmer kunnen. Ik was er gewoon niet voor gemaakt. Ik was geen hardloper. Punt.

Jarenlang heb ik me vastgehouden aan die gedachte: ‘mijn lichaam is er niet geschikt voor en ik ben geen hardloper’. Ik zou er nooit aan beginnen, ik moest er niet aan denken! Mezelf vrijwillig in het zweet werken, hijgend als een oud paard over straat strompelen? Ik vond het al verschrikkelijk als ik naar de trein moest rennen om hem te halen. De steken die ik dan in mijn beenspieren voelde vond ik wel behoorlijk gênant en ook het feit dat het vele minuten duurde om mijn ademhaling weer rustig te krijgen was beschamend. Uitgeput door een paar meter te sprinten…Maar het sterkte me alleen maar in mijn eigen vooroordeel over mezelf: ik ben niet geschikt om hard te lopen.

Dipje

Begin vorig jaar zat ik niet zo lekker in mijn vel. Het zorgde voor veel spanning in mijn lichaam en daardoor ging het eten minder goed. Ik deed mijn best om voldoende te eten, maar slaagde daar niet altijd in. Vanzelfsprekend viel ik daardoor wat kilo’s af. Geen goede manier om af te vallen, maar inherent aan de situatie. Gelukkig krabbelde ik langzamerhand weer uit de dip en om weer beter in mijn vel te zitten, startte ik met yoga. Eerst mindfullness yoga, waarbij ik leerde mild te zijn voor mezelf. Daarna begon ik met hatha yoga, waarbij ik mijn lichaam en mijn grenzen (fysiek, maar juist ook mentaal) steeds beter leerde kennen.

Ik woog op dat moment zo’n 111 kg (ik had 116 kg gewogen) en vond het feit dat ik ‘zo maar’ wat kilo’s kwijt was geraakt een mooi uitgangspunt om te proberen er nog wat te verliezen. Maar dan op de gezonde manier natuurlijk. Ik fietste al een paar jaar dagelijks zo’n 18 km (woon-werk) en deed daar nu twee keer per week yoga bij. Ik begon ook mijn voeding aan te passen. Minder pakjes en zakjes, meer groente en fruit. Ik verving stapje voor stapje steeds meer onderdelen in mijn voeding voor gezondere alternatieven. Geen liga’s of mueslirepen meer als tussendoortje, maar een stuk fruit of een handje noten. Niet meer twee keer opscheppen ’s avonds, maar netjes 1 bordje. Geen volle kwark van Almhoff meer als ontbijt, maar yoghurt met muesli, lijnzaad en rozijnen. En ik begon suiker te vermijden.

Geen dieet

Ik viel af. In een mooi tempo: een tot twee kilo per week. Het voelde goed en het belangrijkste: het voelde niet als een dieet. Ik heb mezelf nooit wat ontzegd, ik ben juist aan de slag gegaan om lekkerder en gezonder te gaan eten. En dat kreeg ik in al die maanden steeds beter onder de knie. In november vorig jaar kwam er ineens een voor mij bizarre gedachte op: misschien moest ik eens proberen om te gaan hardlopen? Ik wist zelf niet eens waar die gedachte vandaan kwam. Ik? Hardlopen? Ik had mezelf toch al die jaren voorgehouden dat ik dat niet kon? En nu kreeg ik zowaar het idee om het eens te gaan proberen? Ik was echt gek geworden, dat kon niet anders.

De gedachte liet me niet los en ik besloot om de mp3’s van Evy te downloaden. Evy Gruyaert is een Belgische presentatrice die de podcasts voor Start to Run heeft ingesproken. Het hardloopprogramma stoomt je in 30 lessen klaar om 5 kilometer te kunnen hardlopen. Ik verwachtte eigenlijk niet dat ik dat zou redden, maar vond dat ik zeker een poging moest wagen om een paar lessen uit te proberen. Op een donkere koude winteravond trok ik de sportschoenen waar ik ooit Zumbalessen op danste aan en startte ik de mp3 van les 1 op mijn oude iPod. Ik hoorde Evy zeggen dat ik een minuut moest hardlopen en daarna weer moest wandelen. Daarna zelfs een paar keer 2 minuten hardlopen, steeds onderbroken door hetzelfde aantal minuten wandelen. Twee minuten hardlopen?!? Dat ging me nooit lukken. Toch deed ik braaf wat de Belgische mij opdroeg en met een rood hoofd en piepende ademhaling kwam ik weer thuis. Ik had hardgelopen! Niet ver, niet snel en al helemaal niet lang achter elkaar, maar ik liep er toch maar mooi!

Niet alleen een fysieke uitdaging, maar juist mentaal

Ik besloot om het Start to Run-programma een kans te geven en maakte twee keer per week een dik half uur in mijn agenda vrij voor de lessen. Het was zwaar, het was koud, het was donker. Maar ik hield vol. Eigenlijk puur om te zien hoe ver ik zou kunnen komen. Bovendien hield ik mezelf nog steeds voor dat ik elk moment kon stoppen. Als ik het niet leuk vond bijvoorbeeld. Of als mijn zwakke knieën het toch niet zouden volhouden. Maar na zo’n 10 lessen was ik nog steeds niet gestopt en begon ik te leren dat hardlopen niet eens zo zeer draait om het fysiek vol te houden, maar dat het juist je gedachten zijn die het je moeilijk maken. Tijdens het lopen hoorde ik in mijn hoofd wel 1000x: ‘Nee, nee, stop, stop. Waarom loop ik hier? Voel ik mijn knie? Ik ben moe. Ik kan dit niet hoor. Ik moet stoppen.’ En elke keer dat ik toch doorliep voelde als een overwinning op mezelf. Ik herkende deze gedachten ook van de yogalessen, waarbij je bij sommige houdingen ook gedachten van verveling of opgeven kreeg. En zo gemakkelijk liet ik me er niet onder krijgen, besloot ik.

Op mijn verjaardag (21 november) vroeg ik geld als cadeau en met dat bedrag liet ik me mijn allereerste paar hardloopschoenen aanmeten. Ik ging daarvoor naar De Hardloopwinkel, een winkel waarvan ik nooit gedacht had er ooit binnen te staan. Ik moest een stukje lopen op een baan middenin de winkel en dat vond ik behoorlijk spannend. Straks liep ik heel raar of te zwaar en kreeg ik te horen dat ik dit beter niet kon doen. Maar de verkoper vond ik dat ‘mooi recht’ liep en mijn voeten goed afwikkelde. Ik paste een aantal modellen en het meest saaie grijze paar bleek het beste te zitten. Een paar Saucony’s.

Nu ik echte hardloopschoenen had, kon ik helemaal niet meer stoppen vond ik. Bovendien begonnen de lessen een routine te worden in mijn week. Les na les voelde ik dat het beter ging. Mijn ademhaling werd rustiger tijdens het lopen, mijn lichaam reageerde er tot mijn verbazing ook prima op, mijn enkels hielden het goed en mijn knieën protesteerden niet. En ik probeerde mezelf tijdens het lopen zoveel mogelijk te focussen op de muziek en mijn tempo en alle gedachten voorbij te laten gaan en er geen aandacht aan te besteden. Het ging goed! En heel langzaam begon mijn beeld van mezelf te veranderen: ik viel nog steeds af en bereikte daarmee mijlpalen in mijn gewicht waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou halen en ik kon blijkbaar toch hardlopen, ondanks dat ik mezelf jarenlang had voorgehouden dat ik dat niet kon.

Omdat ik had gelezen dat het belangrijk is om ook krachttraining te doen naast het hardlopen, begon ik in januari met fitness. Twee keer in de week: de ene avond train ik mijn armen en rug, de andere avond mijn benen. Met yoga ben ik inmiddels gestopt, dat paste niet meer in het schema en was ook erg prijzig.

De lessen van Evy heb ik al een tijdje geleden afgerond. De dag dat ik de laatste les liep zal ik niet snel vergeten: ik liep gewoon 5 kilometer, achter elkaar en zonder daarbij volledig kapot te zijn. En dat terwijl ik een paar maanden geleden een minuut al lang vond! En wat nog mooier is: ik vind het hardlopen steeds leuker. Ook al denk ik tijdens het lopen nog regelmatig ‘stop, nee, nee, stop’, meestal lukt het me om mijn hoofd leeg te maken en me te focussen op mijn tempo. En met resultaat: ik ben in totaal 40 kilo afgevallen. Dat is een bizar onwerkelijk getal voor mij en aan mijn nieuwe lijf moet ik nog steeds behoorlijk wennen. Maar ik voel me geweldig. Fit, gezond, vol energie en vooral: ik weet dat wanneer ik ergens mijn zinnen op zet, ik het gewoon kan. Dat het enige dat je remt, je eigen ideeën en gedachten zijn. En dat je die best kunt veranderen. Niet van de een op de andere dag. Maar wel met kleine stapjes.

En met al die kleine stapjes blijk je op een dag ‘ineens’ dik 6 kilometer hard te lopen en staat je eerste officiële run op het programma. En dat heb ik toch maar mooi helemaal zelf voor elkaar gekregen!

Advertenties

7 gedachtes over “Van hardloophater naar hardlooplover

  1. Wow ! Petje af voor jou!
    Ook ik heb altijd geroepn dat ik geen hardloopsters ben.
    Maar inmiddels al 1.5 jaar aan het lopen. 5km achter elkaar zonder een minuutje te wandlelen kukt mij nog niet. Maar dat komt wel. Deze blog motiveert om vol te houden. Ik ga je volgen!

    Like

  2. Prachtig verhaal ! 40 kilo is echt heel veel !

    Veel plezier met lopen, en blijf je grenzen opzoeken ! Ben ook begonnen met 5. Nu 2.5 jaar later heb ik mn eerst Halve Marathon gelopen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s