Eenenveertig kilo kwijt, zo fijn! En nu?

Een jaar geleden was er 41 kilo meer Natasja dan er nu is. Eenenveertig. Ik zie het getal, ik kan het hardop uitspreken, ik kan het op verschillende manieren schrijven, maar het blijft een onwerkelijk cijfer. Het getal heeft zelfs een eigen Wikipedia-pagina en blijkt een Sophie Germainpriemgetal en een Newman-Shanks-Williamspriemgetal te zijn. Ik ben altijd al slecht geweest in wiskunde, dus ook dit helpt me niet verder om grip te krijgen op het getal. Wat betekent het om 41 kilo af te vallen? En wat verandert er wanneer je lijf zo transformeert? En vooral: blij dat al die kilo’s eraf zijn, maar wat nu?

Ik ben nooit van plan geweest om 41 kilo af te vallen. En als ik me dat een jaar geleden wel had voorgenomen, was het me vast en zeker niet gelukt. Sterker nog, ik was er van overtuigd dat ik nooit lichter kon zijn dan ergens tussen de 90 en 95 kilo. Met een sterke neiging naar de 95 kilo. Ik was nu eenmaal niet alleen groot met mijn 1.85m, maar ook nog eens breed gebouwd. Brede schouders, stevige bovenbenen en een flinke heuppartij. Bovendien kwam ik van het kijken naar een zak chips al aan, echt hoor! Dit soort gedachten hebben mijn leven vanaf mijn puberteit behoorlijk gestuurd. En ze werden op de middelbare school ook nog eens elk jaar flink versterkt door de schoolarts. Mijn groeicurves ‘gewicht’ en ‘lengte’ liepen elk jaar namelijk een stukje verder van het gemiddelde af. Naar boven dus. Ik werd gewaarschuwd om op mijn eetgewoonten te letten, kreeg folders voor kinderen met overgewicht in mijn handen gedrukt en tips om meer te bewegen. Als ik nu naar foto’s kijk van mijn middelbare schooltijd, dan zie ik absoluut geen dik meisje. Maar in mijn hoofd was dat zaadje ‘ik ben groter en dikker dan de rest’ geplant en het begon rap te ontkiemen.

Ik ben nu eenmaal groot!
Het gevolg: ik voelde me bijna altijd reusachtig. Niet alleen langer, maar ook dikker. Ik stak boven iedereen uit en droeg een grotere kledingmaat dan al mijn vriendinnen. Ik moest wel heel erg groot zijn. Ik ging me gedragen naar dit beeld dat ik van mezelf had. Sporten? Nee, dat was niet mijn ding. Oh, ik probeerde het wel hoor. Met vlagen. Maar geen enkele sport hield ik lang vol. Te saai, het duurde te lang voor ik resultaat zag, mijn lijf was er niet op gebouwd, het kostte te veel tijd, geld. Smoezen te over. En eten, eten kon ik juist prima. Ik vergreep me heus niet dagelijks aan pakken koeken en zakken chips, maar kon wel altijd twee dikke borden avondeten op en begroef mijn vlees graag onder bergen saus. Ik lustte graag een glas cola, of drie. En ik was een toetjesmonster. Mijn beeld van mezelf stuurde mijn gedrag, mijn gedrag zorgde er vervolgens voor dat ik langzamerhand steeds zwaarder werd en dat versterkte weer mijn beeld van mezelf: ik was nu eenmaal groot. Hallo vicieuze cirkel!

Op dieet
Op mijn 21ste kwam mijn eerste moment van inkeer: ik woog toen 111 kg en was daar niet blij mee. Zacht uitgedrukt. Ik wilde die kilo’s graag kwijt en pakte dat meteen goed aan. Ik stapte naar de huisarts en deze verwees me meteen door naar de diëtiste. Ik vond laatst het schrift terug waarin ik moest bijhouden wat ik elke dag at. Ik verbaasde me over de eenzijdigheid: zo at ik veel kip met rijst en prei als avondeten en ook ovenfriet was favoriet. Dat was blijkbaar toen mijn idee van ‘verantwoord’ eten. In de kantlijn staan notities van de diëtiste: ‘waarom twee snacks bij de patat, kies eens voor een salade’ of ‘alles waar worst achter staat: vermijden!’.  Ik was een jaar lang op dieet en viel daarmee 21 kg af. Puur door anders te eten, meer bewegen was er niet bij. Ik bereikte een gewicht van 90 kg en voelde me stukken beter! Ik vond dat ik klaar was: lichter dan die 90kg zou ik echt nooit kunnen worden. Doel bereikt! En met dit idee stapte ik zo, hoppa, weer die vicieuze cirkel in.

Ik had namelijk helemaal niets veranderd aan het beeld dat ik van mezelf had en al helemaal niet aan mijn gedrag. Ik sportte nog steeds minimaal en omdat ik nu officieel niet meer op dieet was, mocht ik zo af en toe best weer wat lekkers. En ook iets meer avondeten. En een toetje. Ik was nu toch afgevallen, ik zou heus niet zo maar weer 21 kg zwaarder worden. De afloop laat zich uiteraard raden: alle eenentwintig kilo’s kwamen er heel langzaam weer aan. En ze namen meteen ook een paar nieuwe vriendjes mee. Nog eens vijf gezellige kilo’s erbij. En ik vond het eigenlijk allemaal heel logisch: ik kwam toch al aan van een glas water? En ik ben nu eenmaal groot. Zie je wel? En zo gingen er weer wat jaren voorbij waarin ik mezelf voorhield dat ik mijn lijf prima vond zo. Ik was dan wel groter dan de rest, maar ik zat er niet mee. Echt niet. Maar diep van binnen wist ik heus wel beter…

Niet op dieet
Begin vorig jaar zat ik in een flinke dip. Noem het ‘het dertigersdilemma’, noem het ‘niet lekker in mijn vel zitten’. Het maakt niet uit welke naam je het beestje geeft, het ging even niet goed. Dat zorgde voor veel spanning in mijn lijf en in mijn hoofd. Zoveel spanning dat het leidde tot lichamelijke klachten. Zo zat mijn maag op slot en werd eten lastig. Ook moest ik regelmatig overgeven. Uiteraard viel ik daardoor wat kilo’s af. Geen goede manier om af te vallen natuurlijk, maar onvermijdelijk op dat moment. En ach, ik had in elk geval genoeg reserves met mijn 116 kg. Na wat gesprekken met een professional en wekelijkse mindfullness yogalessen ging het langzamerhand weer beter. Ik klom uit de dip en voelde ik me weer Natasja. Natasja met een paar kilo minder, dat wel. Ik besloot dit moment aan te grijpen om wat gezonder te gaan leven. Mijn voeding wat aanpassen, wat meer bewegen. Ik deed dat in de eerste plaats om me happy te blijven voelen, want zo’n dip wilde ik nooit meer meemaken. En als ik ook nog wat meer zou afvallen dan was dat mooi meegenomen.

Kleine stapjes, groots resultaat
In kleine stappen paste ik steeds meer aan. Gezonder eten en steeds wat meer bewegen. En ik viel af: 1 tot maximaal 2 kg per week. Omdat ik mijn leefstijl gestaag aan bleef passen, bleef ook het afvallen gestaag doorgaan. Ik verloor 10 kilo, 15 kilo, die 21 kilo die ik al eens kwijt was geraakt, 25 kilo…Ik wist niet wat me overkwam! Steeds als ik een streefgewicht bepaalde (‘het zou mooi zijn als er nog 5 kilo af zou gaan’), haalde ik dat gewicht met gemak. Langzamerhand besefte ik dat mijn eigen gedachten over mezelf niet klopten: het extra bewegen vond ik eigenlijk wel leuk, ik was zelfs veranderd van een hardloophater naar een hardlooplover en ik lustte veel meer dan ik dacht. Mijn beeld van mezelf en het gedrag dat ik bij mezelf vond passen, bleken mijlenver af te staan van waar ik nu mee bezig was. En deze ‘nieuwe’ Natasja beviel me veel beter dan de oude.

41 kg eraf: whiehoe! En nu?
Het afleren van gewoonten is het allerlastigste dat er is. Ik was gewend aan weinig beweging en een behoorlijk eenzijdig voeding (‘nee, dat lust ik vast niet’), maar het bleek me door in kleine stappen te veranderen toch te lukken om het hardnekkige stemmetje in mijn hoofd te negeren. Ik kon best veranderen! Mijn allerlaatste en grootste obstakel is de gedachte: ‘ik ben groot’. Ik ben 41 kg kwijt, weeg nu dus nog maar 75 kilo (een gewicht dat ik vroeger alleen bij slanke mensen vond passen. Oh wacht…) en draag maat m/spijkerbroekmaat 30. Ik ben nog wel lang, maar ik ben niet meer dik, groot, stevig, fors gebouwd, ‘een gezonde Nederlandse meid’. En dat is ontzettend wennen! Want de gedachte ‘ik ben groot’  zit diep ingesleten en blijkt er niet zo maar uit te gaan. Natuurlijk zie ik op foto’s van mezelf wel het verschil met mijn oude ik. En ik merk het ook aan hoe ik beweeg, hoeveel energie ik nu heb, hoeveel ruimte er nu naast me is in de trein en hoe gemakkelijk ik mijn benen op kan trekken op een bank. En toch zie ik zo af en toe, als ik in de spiegel kijk, nog de ‘oude Natasja’. Die met de stevige bovenbenen en de brede heupen. Die groot is, groter dan de rest.

Een streefgewicht heb ik al lang niet meer. Ik eet gezond, gevarieerd en vele malen lekkerder dan ik ooit heb gedaan en sporten is een onderdeel van mijn leven geworden. Ik laat mijn lichaam haar ideale gewicht bepalen aan de hand van de leefstijl die ik nu heb. Ik weeg nu al een tijdje 75 kg en ik vind het prima om dit gewicht te behouden. Ik voel me super nu en kan me niet voorstellen dat ik ooit weer 116 kg zou wegen. Ik moet er echt niet aan denken! Toch speelt in mijn achterhoofd tegelijkertijd de angst dat ook dit tijdelijk is. Want ‘ik ben groot’ zit nog te diep in mijn systeem. En ik weet hoe bepalend gedachten zijn voor je gedrag. Ook al weet ik dat ik niet op dieet ben en het anders is dan toen ik voor het eerst 21 kg was afgevallen. Ik weet het heel goed en toch…

Van ‘nieuwe Natasja’ naar gewoon Natasja
Mijn doel voor nu is dan ook: mijn nieuwe lijf herkennen, erkennen en het beeld van mezelf in mijn hoofd aanpassen. Dat is niet iets wat je in een paar maanden doet, dat heb ik al wel door. En het is al helemaal geen kwestie van een knop omdraaien en dat stemmetje de mond snoeren. Mijn nieuwe gedrag zal verder moeten inslijten en een gewoonte moeten worden en mijn nieuwe lijf moet mijn normale lijf worden. Het moet straks niet meer ‘de nieuwe Natasja’ zijn, maar gewoon Natasja. Die slank is en zich goed voelt zoals ze is. Een gezonde meid van 1.85 m lang. Niets meer, niets minder.

Advertenties

11 gedachtes over “Eenenveertig kilo kwijt, zo fijn! En nu?

  1. Wauw, mooi geschreven! Knap ook dat je zoveel afgevallen bent! En herkenbaar, dat ook. Al was het bij mij 20 kilo. Het duurde bij mij lang voor ik door had dat ik mijn broek en shirt wel in de juiste maat pakte en niet meer in die grote maat. Intussen ben ik door stress wel weer wat aangekomen en dat wil ik er wel weer af werken. Want de angst om weer dik te worden is enorm.

    Like

  2. Hey natas, wat mooi geschreven zeg! Ik vind het echt fantastisch om je plogs en blogs te volgen en te lezen en zien hoe goed jij je voelt. Ik vind jouw energie en vrolijkheid erg mooi. En hoeveel kilo’s je ook afvalt het maakt niet uit want je bent gewoon een fantastisch persoon! Heel snel echt even bijkletsen! Xx sanne

    Like

  3. Wat een mooi verhaal! Je bent in mijn ogen een voorbeeld. Ik ben al twee jaar op hetzelfde gewicht en dat vind ik zelf al een hele prestatie. Gezond eten vind ik niet moeilijk, volhouden wel. Als ik er weer even doorheen zit pak ik jouw verhaal erbij, erg inspirerend. Dank je wel.

    Like

  4. heb je vanochtend gezien en was perplex! en je bent misschien groter dan ik maar nu je in gewicht minder natasja bent ook weer minder groot. je zag er goed uit! chapeau voor al het doorzettingsvermogen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s