De stap

Stapje voor stapje, het is gewoon een kwestie van de ene voet voor de andere zetten. Zijn zwartleren klompen pletten het gras en slijten het looppaadje nog iets verder uit. Zijn armspieren beginnen te trillen, hij kromt zijn gebochelde rug voor zo ver dat gaat naar achteren en houdt het afwasteiltje, met daarin het resultaat van weer een maaltijd in stilte, dicht tegen zich aan. Twee borden, twee mokken, twee soeplepels, twee messen, twee vorken en natuurlijk de twee dessertlepeltjes voor de pudding die ze al ontelbare jaren in dezelfde smaak eten. Vanille, met zo’n witgelig crèmelaagje. Hij voelt het nog op zijn tanden zitten.

Nog een paar meter, ziet hij, als hij zijn blik heel even van het teiltje haalt. De ene voet voor de andere, stap voor stap. Hij zet de afwas behoedzaam op het aanrecht en laat water in de wasbak lopen. “Niet zoveel afwasmiddel gebruiken, Jan,” hoort hij haar in gedachten al roepen. Langzaam laat hij het eerste bord in het hete sop glijden. Zoveel voorzichtigheid is eigenlijk overbodig: hij zou het campingservies hard tegen het douchehokje naast hem kunnen gooien zonder het ook maar licht te beschadigen. Maar hij is blij dat hij even alleen is en voert daarom elke handeling met veel aandacht uit.

Zijn handen zijn gewend aan het hete afwaswater (“je moet wél héét water gebruiken, Jan, anders wordt het niet schoon.”) en terwijl hij de etensresten van het bord schrobt, gaan zijn gedachten gaan terug naar een soortgelijke avond, 43 jaar geleden. Ze stonden toen ook op een camping, maar de afwas kon hen toen gestolen worden. En stil was het al helemaal niet. Ze hadden gepraat, eindeloos gepraat, over alles en juist ook over helemaal niets. Het leek wel of er geen eind kwam aan de woordenstroom. Ze wilden elkaar alles vertellen, alles delen, alles weten. Ze hadden gelachen, ze hadden gestoeid en kwamen soms uren hun trekkerstentje niet uit. Soms zaten ze alleen maar naast elkaar, in een volkomen volmaakte stilte. Hij had haar tijdens die kampeervakantie pas echt leren kennen en hij had niet geweten dat hij zoveel liefde voor iemand kon voelen.

Die liefde was er nog, maar leek hem nu te verstikken. Hun leven samen was een aaneenschakeling van routines geworden. Vaste handelingen, op vaste tijden en ingesleten schema’s die de dag tot op de minuut indeelden. Zelfs op de camping weken ze daar niet vanaf. Soms wist hij al wat ze ging zeggen voor ze überhaupt haar mond bewogen had. Niet alleen omdat hij haar zo goed aanvoelde, maar omdat ze dat elke dag op zo’n beetje hetzelfde moment zei.

Hij veegt langzaam met de afwasborstel langs de rand van een van de mokken (“niet alleen de binnenkant, juist de buitenkant wordt vies!”). Waar hadden ze eigenlijk de verkeerde afslag genomen? Toen de jongste het huis uit ging en met hem de geluiden van een groot gezin definitief verdwenen? Of toen ze besloten om niet meer in één slaapkamer te slapen, want ‘ze hadden nu toch zoveel ruimte’ en dan ‘kon ze eindelijk eens zonder die vervelende oordopjes slapen’? Hoe kan iemand die je zo liefhebt, die zo dicht bij je staat, toch zo ver weg zijn?

Hij zet de mok bij de rest van de schone vaat. Zijn handen trillen een beetje als hij de theedoek er bovenop legt. Hij voelt aan zijn achterzak en trekt zijn broek wat verder omhoog. Hij staart naar het servies waarvan hij elk randje ondertussen kent en draait zich dan van de spoelbak weg. Hij zet een stap. Hij haalt diep adem en zet nog een stap. Weg van de afwas en weg van het paadje waar hij tien minuten geleden nog liep. Langzaam zet hij de ene voet voor de andere. Met elke stap die hij zet, gaat de band die strak om zijn hart zat, iets losser zitten.

Advertenties

Een gedachte over “De stap

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s