Ongehoord

Rond en rond en rond en rond.
Hij laat de trappers draaien, het fietspad glijdt onder zijn banden door.
Vooruit, rechtdoor, daarheen.
Hij staart in het niets, zijn gezicht naar voren gericht.
Dat ontmoedigt haar niet.
Haar verhalen spoelen als een hoosbui over hem heen, verzetten is zinloos.
De woorden slaan tegen de zijkant van zijn gezicht, sijpelen zijn oor binnen, belanden op zijn schouders, vallen ongehoord op de grond.
Zoveel woorden achter elkaar verliezen hun betekenis.
Dat lijkt haar niet te deren.
Haar lijf schudt, deint, draait en laat de woordenstroom wervelen.
Sneller en sneller, meer en meer.
Hoe harder hij trapt, hoe meer zij praat.
Nooit is er rust, er is altijd beweging.
Nooit is er stilte, er zijn altijd woorden.
Hij klampt zich vast aan zes daarvan:

morgen ga ik met de bus.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s