Geven en nemen

Hij kijkt naar haar benen, die in een onnatuurlijke stand bovenop de emmers latex liggen. Ze deed aan yoga, maar dit had ze zelfs met tien jaar constant oefenen niet voor elkaar gekregen. Zonde van die pasta carbonara ook, hij had er zo zijn best op gedaan. Hij kookte nooit, maar hij had speciaal voor haar een recept uit de Allerhande opgezocht en alle ingrediënten zelf in huis gehaald. Hij moest wel vier keer de supermarkt rond, voor hij alles verzameld had. Het leek uiteindelijk helemaal niet op het plaatje, maar het smaakte best prima. Die klontjes moest ze maar gewoon wegdenken.

Ze zat al aan tafel, haar armen over elkaar. Toen hij het bord voor haar neerzette, werd haar mond meteen een dun wit streepje. Ze keek hem strak aan. Wat het was, wilde ze weten, om vervolgens te verkondigen dat ze niet van romige sausjes hield en bacon is veel te vet, dat eet ze niet. Jemig, dat hij dat na al die jaren nog niet wist. Hoe lang waren ze nou samen? Tien jaar! Tien jaar kookte ze al voor hem, altijd lekker en precies naar zijn smaak. Kon hij nou niet één keer zijn best doen voor haar?

Hij had zijn hoofd gebogen om de woorden af te weren. Bij zijn linkeroog begon een klein spiertje hevig te trillen. Ze ging verder over zijn schoenen, die voor het schoenenrek hadden gestaan in plaats van er op. Ze moest hier ook alles zelf doen, nooit werd er eens voor haar gezorgd, ze had er schoon genoeg van. Een relatie is toch geven en nemen? Nou, zij gaf en hij nam.

Hij duwde wat tegen de pasta die al koud geworden was. De klontjes hadden zich aan de tagliatelle gehecht en een grote koude kluwen gevormd. Waarom hij niet reageerde als ze tegen hem praatte? Hij zat daar maar, achterlijk naar zijn bord te staren, hij leek wel niet goed bij zin hoofd. Zeg toch eens wat!

“Ik…”, had hij gestameld. Oh! Ik heb echt niets aan je! Ze greep het bord en gooide het naar hem. Het raakte zijn schouder en viel daarna op de vloer. De witte saus vloog alle kanten op, de slierten pasta kleefden aan zijn shirt en broek. Het kletterende geluid van het bord mengde zich in zijn hoofd met haar geschreeuw en werd oorverdovend luid. Hij zag haar mond nog wel bewegen, maar kon niet meer verstaan wat ze zei. Hij zag haar zwaaien met haar armen, wijzend naar het bord en naar hem. Ze schoof haar stoel hard naar achteren en raakte daarbij de servieskast. Het glas barstte en sommige stukken kwamen naar beneden.

Het leek of hij middenin een razende storm stond, zoveel lawaai en beweging was er. Ze stapte naar hem toe en begon te duwen, hij voelde haar handen op zijn borstkas. Ze moest ophouden, het lawaai moest ophouden. Hij drukte zijn handen tegen zijn oren en voelde haar vlakke hand tegen zijn wang. Het brandde, maar zij had haar aandacht al verlegd naar zijn borstkas waar ze met haar vuisten op timmerde. Nog steeds schreeuwend, hij zag haar mond bewegen met felle trekken.

Stop! Stop! Stop!

Met al zijn kracht duwde hij haar van zich af. De schrik was van haar gezicht te lezen terwijl ze achterover viel, maar haar gezichtsuitdrukking veranderde op slag toen haar achterhoofd de stoelpoot raakte. Nietsziend staarde ze naar het plafond, haar nek in een vreemde knik. Voorzichtig had hij haar bij haar schouders gepakt en geschud, maar het geschreeuw van een paar minuten geleden had plaats gemaakt voor stilte.

Nu ligt ze achter in zijn bus, haar ogen staren nog steeds in het niets. Waar zal hij haar naar toe brengen? Ze heeft in elk geval haar zin: ze hoeft nooit meer voor hem te zorgen.

Dit verhaal is geïnspireerd op iets dat ik zag toen ik afgelopen weekend uit mijn keukenraam keek. Een man propte twee benen achterin een klusbus. De benen waren slap, flexibel en ik wist niet wat ik zag! Het moet wel een pop zijn geweest, dat moet gewoon, maar het blijft een raar verhaal. 

Advertenties

4 gedachtes over “Geven en nemen

  1. ‘Moord in een klusjesbus’.
    Ongetwijfeld ben jij getuige geweest van een gruwelijk misdrijf.
    De moordenaar heeft jou gezien. Dat kan niet anders.
    Hij is vast bezig te achterhalen wie jij bent en waar je woont.
    Dus schrijf snel een thriller nu het nog kan!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s