Wrijving

‘Geef maar aan mij.’
Gelaten geeft hij haar het mes. Tanja knikt kort en begint geconcentreerd de paprika te snijden.
Edward steekt zijn handen in zijn zakken en kijkt toe. Het is alsof hij vijfendertig jaar terug in de tijd is. Hij ziet zichzelf bij het aanrecht staan, schuin achter zijn moeder. Ze draagt een donkergroen schort, keurig gestreken, met een nette knoop op haar rug. Hij geeft een kort rukje aan het schort.
‘Ja, schat?’, zegt ze zonder haar blik ook maar een seconde van de komkommer die ze snijdt af te halen.
‘Mag ik helpen, mam?’
‘Nee, Edward. Dat is geen goed idee. Ga maar weer spelen.’
‘Maar ik wil zo graag helpen!’
Taktaktak, het mes landt met precies afgemeten tikken op de houten snijplank.
‘Edward, je weet toch wat er gebeurt als jij wilt ‘helpen’? We hebben de vorige keer drie uur op de Eerste Hulp doorgebracht. Ik kon de sudderlapjes en spruitjes zo in de prullenbak gooien.’
‘Ik kan het best, mama.’
‘Nee, Edward, nee. Ga nu maar naar de woonkamer, er ligt vast nog wat zacht speelgoed dat niet kapot kan.’
‘Maar…’
Ták. Het mes landt harder en blijft daarna stil liggen op de plank, het net gesneden schijfje komkommer valt opzij. Teleurgesteld sjokt Edward de keuken uit.

Hij knippert met zijn ogen en zijn moeder verandert in Tanja.
‘Zal ik anders alvast de tafel dekken?’
Tanja houdt het mes stil, vlak boven de paprika die nu bijna helemaal uit heel veel keurige blokjes bestaat.
‘Ja…., maar de wijnglazen zijn net nieuw. En er missen al zoveel borden. Ik doe het zo zelf wel, dat geeft niet.’
‘Ik kan bést de tafel dekken! Waarom doet iedereen altijd alsof ik helemaal niets kan? Ik ben er zo klaar mee. Al sinds ik klein ben…’
De rest van zijn woorden verdwijnt in het lawaai dat veroorzaakt wordt door het kapot spatten van acht witte Villeroy & Boch-borden op de grijze plavuizen.
‘Nee!’ Tanja duwt hem hard opzij en kan nog net voorkomen dat de ontbijtbordjes de dinerborden volgen.
‘Jemig, Edward! Ik zei toch, laat mij dat nou doen. Wéér een servies kapot. Ga alsjeblieft even weg, ga de krant lezen in de woonkamer ofzo!’
Hij laat zijn half uitgestoken arm zakken en draait zich weg van de zoveelste ravage waarvan hij de oorzaak is.

Met wat korte flitsjes en een paar tikken floepen de tl-buizen in de garage aan. Edward loopt naar de werkbank en steekt de stekker van de vlakschuurmachine in het stopcontact. Als hij de rode knop bovenop indrukt, begint het apparaat te zoemen. Het trillen kalmeert hem meteen en wanneer hij de machine op een blok hout laat zakken, zucht hij diep.

‘Hoor je dat, Henk? Hij is alwéér aan het schuren. Dat hele huis moet ondertussen zo glad als de billen van een pasgeboren baby zijn. Nog even en hij schuurt zich een weg door onze muur!’ Hoofdschuddend kijkt Annelies Henk aan. Henk mompelt wat en kruipt nog wat verder weg achter zijn krant, terwijl het geluid van de schuurmachine monotoon de zondagse rust verstoort.

Advertenties

Een gedachte over “Wrijving

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s