Terug naar de bieb

Het is best wel een vreemd gebouw, de bibliotheek in mijn geboortedorp. Vooral de puntdaken vallen op: vijf grijze piramide-achtige punten op een nogal hoekig gebouw. Eigenlijk past het helemaal niet bij de bebouwing in de rest van het dorp. Misschien was de bieb ooit het toonbeeld van moderne dorpsarchitectuur, maar was iedereen het er na de bouw over eens: laten we het toch maar houden bij rijtjeshuizen.

Hoe het gebouw eruit zag, daar hield ik me bij mijn vele bibliotheekbezoeken helemaal niet mee bezig. Wekelijks was ik er te vinden, langzaam lopend tussen de rekken, mijn hoofd schuin om de ruggen goed te kunnen lezen. Ik las alles wat ik ook maar enigszins interessant vond en sommige boeken las ik meerdere keren. Al snel mocht ik, na het afleveren van een toestemmingsbriefje ondertekend door mijn moeder, boeken uitzoeken op de volwassenenafdeling. De boeken van Stephen King waren daar groot favoriet.

Bibliotheek Smilde
Bibliotheek Smilde

De zomervakantie was altijd het hoogtepunt van het jaar: dan mocht je het dubbele aantal boeken lenen. Acht per persoon: samen met mijn zusje sleepte ik zestien boeken naar huis. Het liefst zo dik mogelijk, om al die weken vakantie te kunnen overbruggen. Thuis bouwde ik dan een leesnestje: ik verzamelde alle kussens uit het huis en maakte van mijn bed een zachte wegkruipplek. Ik sloot het felle zomerlicht buiten en installeerde me tussen de kussens en met de stapel boeken binnen handbereik. Ik las en las en las, tot mijn ogen prikten en ik het gevoel had me in een andere wereld te bevinden.

Ik maak het uit!
Op mijn achttiende was de liefde voor de bieb over: ik moest zelf betalen voor een lidmaatschap en had besloten dat de boeken die ik wilde lezen ook in mijn kast moesten blijven. Ik wilde starten met mijn eigen collectie voor mijn grootste boekendroom: een eigen bibliotheekkamer. De enige bieb die ik na mijn achttiende regelmatig bezocht, was de Universiteitsbibliotheek in Groningen. En ook daar was ik niet heel vaak te vinden, behalve dan voor een kopje koffie met vriendinnen tijdens tentamenperiodes.

Paystation?
Tot twee weken geleden. Op een grijze zondag in januari liet ik mijn kraakverse biebpasje activeren bij de bibliotheek in Den Haag. Na controle van een recent poststuk en mijn paspoort werd ik door de vriendelijke dame achter de balie doorverwezen naar de ‘Paystation’. Ik keek haar niet-begrijpend aan en vermoedde dat ze toch echt niet ‘Playstation’ zei. ‘Het Paystation staat daar, aan de overkant. U kunt daar uw lidmaatschap betalen en leentegoed op uw pas zetten.’ Ik draaide me in de richting waarin ze wees en zag twee grote apparaten die veel gelijkenis vertoonden met pinautomaten.

Na een drietal pogingen was het betalen van het abonnementsgeld voor mijn Kleine Pas gelukt en stond er één hele euro leentegoed op mijn pas. Goed voor vier boeken en ik was klaar om de bibliotheek te verkennen. De Centrale Bibliotheek in Den Haag is groot, telt vijf afdelingen die via roltrappen toegankelijk zijn voor publiek. De bieb uit mijn jeugd zou er minstens zeven keer in passen. Reken dat trouwens maar niet na, ruimtelijk inzicht is nooit mijn sterkste punt geweest.

Het eerste dat me opviel terwijl ik de verschillende verdiepingen verkende, was hoe ontzettend druk het was. Overal zaten mensen te studeren. Met tientallen bij elkaar aan grote studeereilanden of met een studiegenootje aan een tafel verscholen tussen twee kasten. Ik vroeg me af of het studeren wilde vlotten, want door het grote aantal mensen was er een constant geroezemoes te horen.

Op zoek naar mijn boek
Van tevoren had ik een boek opgezocht dat ik graag wilde lenen én dat niet uitgeleend was: ‘Waarover ik praat als ik over hardlopen praat’ van Haruki Murakami. Want tijdens mijn voorbereidende werk thuis, bleken veel titels op mijn verlanglijstje al uitgeleend te zijn. Oh ja, er lenen blijkbaar meer mensen boeken…ik moet weer wennen aan het leen-en reserveersysteem. Maar dat komt goed, oefening baart kunst. Het boek van Murakami was er dus wél: een boek over schrijven en hardlopen, twee bezigheden die ik ook graag uitoefen, moet ik natuurlijk lezen. Het boek zou te vinden moeten zijn op de derde verdieping, op plek 616.8. Met een korte tussenstop op de kinderboekenafdeling, waar mijn zusje boeken haalde om voor te lezen, ging ik op zoek naar het boek. Het mag geen verrassing zijn dat ik het boek al snel gevonden had.

Dat kunt u best zelf doen
biebboekVroeger, toen ik nog rondliep in de bibliotheek met de grijze puntdaken, liep ik na het uitzoeken van de boeken blij met mijn stapeltje naar de hoge witte balie waarachter de bibliothecaresse klaarstond om ze te scannen en de inleverdatum op het uitleenkaartje te stempelen. In de Centrale Bibliotheek in Den Haag zag ik ook op elke verdieping bibliothecaresses zitten, maar bij hen moest ik niet zijn voor het lenen van het boek. Ik mocht mijn pasje en het boek van Haruki Murakami zelf scannen bij een pc. Toch wat minder leuk dan een bibliothecaresse die goedkeurend naar je stapel boeken kijkt. Of bedenkelijk, dat gebeurde ook wel eens. De bibliothecaresses in mijn geboortedorp hadden te weinig geoefend op hun pokerface. Gelukkig kreeg ik van het kleine printertje naast het scherm wel een mooie lenersbon die ik onder het kaartje aan de binnenkant van de omslag kon steken. Bijna net zoals vroeger.

Beneden, op de begane grond, nam ik nog snel een kijkje bij het lezerscafé en ontdekte ik nog een verandering: wanneer ik het boek weer kom inleveren, verdwijnt het in een muur. Daar zit een voordeel aan: geen strenge blik van de bibliothecaresse meer als je iets te laat bent. Maar er zit ook een nadeel aan: geen strenge blik van de bibliothecaresse meer als je iets te laat bent…

Ebooks lenen
Een leuk extraatje van het lidmaatschap is de mogelijkheid om onbeperkt ebooks te kunnen lenen. Daarvoor hoef ik niet de wind, regen, natte sneeuw en koude oostenwind te trotseren: ik kan gewoon thuis op de bank een boek uitzoeken en dat lenen. Het aanmaken van een account en het koppelen van dit account aan de app op mijn iPhone gingen soepel en binnen no time had ik een reisgids over IJsland op mijn iPhone staan. Handig! Het ebookassortiment is nu nog wat klein, maar daar komt vast verandering in.

De eerste hernieuwde kennismaking met mijn vroegere grote liefde verliep al met al prima. Helaas iets minder mens en iets meer computer, maar wel verdiepingen vol boeken, studerende mensen en thuis toegang tot de ebookcollectie. Een vervolgdate zit er zeker in en heel stiekem denk ik ook al na over onze toekomst…

Foto: “Schlagwortkatalog” door Dr. Marcus Gossler – Eigen werk. Licentie <a href="http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/&quot; title="Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0

“>CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons.

Advertenties

4 gedachtes over “Terug naar de bieb

  1. Dag Natasja,

    Wat leuk om te lezen! Vooral de korte stukjes over de vijf grijze punten en de titelkansen in Den Haag 🙂

    Groet van een oud-bibliothecaris uit Smilde,
    Jan

    Like

    1. Hallo Jan,

      Wat ontzettend leuk dat een oud-bibliothecaris van de bieb in Smilde reageert, dank! Ik heb hele fijne herinneringen aan de bieb en zie in mijn hoofd ook nog elk hoekje voor me 🙂

      Groet! Natasja

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s