Hij en zij

Zoiets dat spontaan ontstaat…ik zag maandagochtend een bos bloemen op de stoep, ogenschijnlijk achteloos weggegooid en beland naast een elektriciteitskastje. Ik maakte een foto, voor op Instagram, en al fietsend ontstond er een verhaal. De ‘hij’ en ‘zij’ bleven hangen in mijn hoofd, werden personages met een karakter, problemen en een doel en het verhaal krijgt nu elke dag een vervolg. Wat wil hij? Wat doet zij?

Hoe lang dit doorgaat? Geen idee, dat heb je met verhalen die zomaar ontstaan, die kiezen zelf hun pad. Voor nu in elk geval elke dag een nieuwe scène op Instagram. Alle delen staan hier onder elkaar. Voor de in-één-ruk-door-lezers.

instagramverhaal_deel_1_klein

Hij haalde diep adem, rechtte zijn rug en liep vastberaden naar haar voordeur. Zijn vinger had de bel nog niet losgelaten of de deur zwaaide al open. ‘Wat moet je?’, ze keek hem kwaad aan, haar armen over elkaar. Dit was niet helemaal de begroeting die hij verwacht had, maar hij zou niet zo snel opgeven.

‘Het is Valentijnsdag, dus ik heb deze bos bloemen voor je.’ Ze zei niets, hield haar armen stijf tegen haar lichaam.

‘Alsjeblieft…,’ en hij stak de bos naar voren. Een paar seconden keken ze elkaar aan. Zijn hoopvolle blik rustte op haar gezicht, dat nog steeds van woede vertrokken was. Plotseling rukte ze de bloemen uit zijn handen, deed een stap naar buiten en gooide ze met een flinke zwaai de straat op. De deur knalde dicht in zijn gezicht. Hij keek beteuterd naar de bos op de grond en vroeg zich af of hij het begrip ‘blind date’ toch verkeerd begrepen had.

instagramverhaal_deel_2_klein

Het hout van de voordeur voelt koel als ze er met haar verhitte voorhoofd tegen aan leunt. Ze dacht dat hij het zou zijn, dat ook hij spijt had en terugkwam om het goed te maken. Maar er stond een of andere mafkees op de stoep. De oudroze bloemen, de sullige blik in zijn ogen, het feit dat híj daar stond en niet Tom, dat alles deed haar woede in alle hevigheid oplaaien.

Iemand schraapt zijn keel, aan de andere kant van het koele hout. Van schrik zet ze een stap naar achteren, maar beweegt dan toch zo zachtjes mogelijk naar het kijkgaatje.

Die sul staat er nog! Hij staart naar haar voordeur, zijn armen hangen langs zijn magere lijf, zijn schouders opgetrokken. Ze blijft kijken, verwacht dat hij zich zo om zal draaien om weg te lopen. Maar hij blijft stokstijf staan. Hij staart voor zich uit alsof hij niet net een deur in zijn gezicht dichtgeslagen heeft gekregen, maar gewoon op de bus staat te wachten.

instagramverhaal_deel_3_klein

Peinzend staart hij voor zich uit. De dichte deur verwart hem, zo ging het niet in de films die hij bekeken heeft. De romantische films waarin de man die het meisje verrast, beloond wordt met een kus. In die films maakt het meisje enthousiaste geluidjes bij het zien van de bos bloemen, slaat daarna haar handen verlegen voor haar gezicht om te eindigen in een innige omhelzing met de man. Het had er altijd heel voorspelbaar en eenvoudig uit gezien. Er werd in elk geval nooit gegooid met bloemen en er kwam ook geen dichte deur in voor.

De deur, die is nog steeds dicht, stelt hij vast. Dit is moeilijker dan hij verwacht had. In zijn zorgvuldig uitgedachte plan staan geen tips hoe hij om moet gaan met een boos kijkende vrouw en een gesloten deur. Wat zouden de mannen in de films in zo’n situatie doen?

Hij besluit zich te richten op de deur, het eerste obstakel op de weg naar zijn doel. Systematisch bekijkt hij elke centimeter, in de hoop een aanwijzing te ontdekken. Hij laat zijn ogen over de deurpost glijden en ziet dan de bel.
Hij zou nog eens kunnen aanbellen. Dit keer zonder een bos bloemen in zijn handen. Misschien is ze allergisch en gooide ze ze daarom weg.

Ja, aanbellen is een goed plan. Wanneer er iemand aanbelt, doet de ander de deur open. Zo werkt dat.
Geconcentreerd tilt hij zijn rechterarm op en beweegt zijn vinger naar de bel. Hij plaatst zijn wijsvinger zorgvuldig in het midden van de gouden knop. Hij wil het dit keer goed doen. Voor de zekerheid houdt hij het knopje extra lang ingedrukt, zodat ze het geluid niet kan missen.

instagram_verhaal_deel_4

Zijn gezicht ziet er raar uit, zo door het kijkgaatje gezien. Het maakt zijn ogen groter en zijn voorhoofd enorm. Ze kijkt toe terwijl hij zijn hoofd heel langzaam van links naar rechts en weer terug beweegt, hij lijkt wel in trance. Misschien moet ze de politie bellen, denkt ze, maar ze verwerpt het idee meteen weer. Nee, dat is geen optie.

Ze haalt haar oog van het kijkgaatje, hij zal zo wel gaan. Hij beseft vast snel dat hij aan het verkeerde adres is. Heel voorzichtig draait ze haar lichaam, zodat ze van de voordeur weg kan komen. Ze probeert vooral de grote stapel links van haar te ontwijken, ze had al gezien dat deze niet stabiel staat. Met haar handen iets uitgestoken, als een koorddanseres die haar balans zoekt, zet ze haar ene voet voor haar andere in het smalle geultje dat van de gang naar de woonkamer loopt. Er mag niets verschuiven, ze is nog bezig de lawine van vorige week in de woonkamer weg te werken. De vloedgolf die Tom in beweging zette tijdens hun zoveelste ruzie.

Net wanneer ze haar been optilt om over een stapel folders te stappen, gaat de bel weer. Ze blijft stil staan, wacht tot het voorbij is, maar het geluid houdt aan. Ze voelt een dof kloppende pijn opkomen in haar hoofd. Wat wil hij toch?!

instagramverhaal_deel_5_klein

Vierentwintig, vijfentwintig…hij houdt zijn vinger op de bel, het schelle geluid klinkt door het huis achter de nog altijd gesloten deur.
Dertig. Hij laat de knop los, recht zijn rug en staart hoopvol naar de deur. Het blijft stil. Waarom doet ze nu niet zo snel open als de eerste keer dat hij aanbelde?
Hij schraapt zijn keel. ‘Ik eh, ik wil je wat vragen!’, roept hij tegen het kleine zilveren rondje in het midden van de deur. ‘Wil je open doen? De bloemen zijn weg. Hallo?’
Hoorde hij iets? Het leek op een schuivend geluid, alsof er iets langzaam omvalt. Hij legt zijn oor tegen de deur, maar het is alweer stil.

Hij moet nadenken, dit gaat niet zoals hij het gepland had. Eerst maar eens de situatie in kaart brengen en overzicht krijgen. Zij hanteert spelregels die hij nog niet kent en het is zaak deze zo snel mogelijk te achterhalen. Initiatief nemen. Hij doet een stap naar achteren en kijkt naar het huis. Voor de ramen van de woonkamer hangen zware, slordig gesloten gordijnen. Op de eerste verdieping ziet hij vergeelde luxaflex scheef de ramen afdekken. ‘Niet netjes,‘ noteert hij in gedachten, maar verder wordt hij weinig wijzer van het rijtjeshuis.

Wat stond er ook alweer precies in ‘Hoe versier ik het’? Hij haalt het boek, met een rijtje strak uitgelijnde geeltjes aan de bovenkant, uit de ouderwetse bruine aktetas die om zijn schouder hangt. Met zijn voet veegt hij wat blaadjes van de stoep en gaat zitten. Zijn rug tegen de gesloten deur, zijn benen opgetrokken. Geconcentreerd zoekt hij naar de juiste bladwijzer. Zou hij toch een stap uit het stappenplan overgeslagen hebben? De auteurs beloven het herhaaldelijk in het handboek: ‘Contacten liggen voor het oprapen.’ En belofte maakt schuld.

instagramverhaal_deel_6_klein

Het geluid lijkt een eeuwigheid te duren. Het vult de schaarse ruimte in de gang, lijkt zich net onder het plafond op te hopen, om daarna neer te dalen op haar hoofd tot ook dat gevuld is met het schelle gerinkel. Als in een reflex gaat ze op haar hurken zitten om aan het lawaai te ontsnappen. Ze stoot met haar knie tegen een hoge stapel Viva’s. De tijdschriften schuiven een voor een, steeds sneller, het geultje in. Ze kreunt zachtjes.

Eindelijk houdt het op, de stilte neem het huis weer over. Tom’s stem komt bovendrijven.
‘Ik kan hier niet meer leven, Eva!’
Ze hoorde hoe zijn stem oversloeg, hoe boos hij was, maar ook hoe wanhopig. Hij had haar vastgepakt, ruw, bij haar schouders. Alsof hij haar hard door elkaar wilde rammelen, totdat ook zij het zou zien. Hoe het huis dichtslibte. Hoe de spullen het overnamen. Hoe zij probeerde te verdwijnen in de rotzooi, de ruis, zodat niemand haar meer zou zien en zij niets meer hoefde te voelen.

Maar hij sloeg zijn armen om haar heen, omvatte haar met heel zijn lichaam. Ze voelde zijn versnelde ademhaling, haar schouders schokten tegen zijn ribben. Ze probeerde te vechten tegen de tranen die zich niet langer lieten tegenhouden door stapels folders van de Aldi en gevonden schatten van de straat.

Het huis is vol, maar zonder Tom voelt het ontzettend leeg. Hoe moet ze hem overtuigen dat ze het wel kan, dat ze alles voor hem wil doen? Dat ze best zonder de spullen kan, maar niet zonder hem?

Een vegend geluid achter de voordeur onderbreekt haar gepieker. Ze hoort een bons. Nee hè! Ze heeft geen ruimte voor nog meer problemen, een rare vent met bloemen past er zeker niet bij. Ze besluit hem te negeren, een eigenschap die ze de afgelopen jaren perfect is gaan beheersen.

instagramverhaal_deel_7_klein

Ook al kent hij ze uit zijn hoofd, toch leest hij het stappenplan ‘leg in tien stappen het eerste contact’ nog een keer. Hij moet er zeker van zijn dat hij alles volgens de regels doet. Anders is hij zijn houvast kwijt, de regels geven hem grip op het leven. Waar anderen moeiteloos door de dag lijken te zwieren, is elke minuut voor hem een uitdaging. Elke onderbreking van zijn routine (de bus die een minuut te laat komt, een gat in zijn witte boterham, een nieuwe medewerker bij de snackbar), zorgt voor spanning. Dan verkrampen zijn spieren, versnelt zijn ademhaling en hoort hij zijn hartslag luid en dreigend. Opgesloten in zijn eigen bubbel, de wereld buiten zijn bereik.

Zijn ouders protesteerden toen hij op zijn achtendertigste aankondigde uit huis te gaan. Ze raadden het af, bezwoeren hem dat ze het juist fijn vonden om voor hem te zorgen. Maar Eduard had alles al voorbereid en binnen drie maanden kon hij zijn intrek nemen in een eenvoudig eenkamerflatje. In een rustige wijk, boven snackbar De Zeemeeuw.

De volgende stap had hij ook al uitgedacht: een vriendin. Want dat hoort bij het leven van zelfstandige mannen van bijna veertig. En nu zit hij dus hier, met zijn rug tegen een gesloten deur, zijn uiterste best te doen de controle over de situatie terug te krijgen. ‘Niet in de bubbel, niet in de bubbel,’ prevelt hij zachtjes.

Nadat hij het stappenplan voor de vierde keer gelezen heeft, stopt hij het boek terug in zijn tas. Hij pakt de fles rode huiswijn eruit (de Gall & Gall-medewerker had hem verzekerd dat iedereen deze lekker vindt) en zet de wijn op de stoep. De kurkentrekker plaatst hij er zorgvuldig naast, de aansteker maakt het bovenste rijtje vol. Een zelf gebrande cd met romantische muziek, een zakje zoute sticks en een rol pepermunt vormen de tweede rij. De dvd met daarop een romantische komedie (voor het geval ze even uitgepraat raken) past netjes in de onderste linkerhoek, het waxinelichtje komt daarnaast en tot slot legt hij ietwat zenuwachtig het condoom (‘want je moet op alles voorbereid zijn’) neer.

Hij kijkt naar de voorwerpen, de ingrediënten voor het recept ‘een eerste date’, en probeert te bepalen wat de volgende stap moet zijn.

instagram_verhaal_deel_8

Een voor een legt ze de Viva’s die het paadje naar de woonkamer blokkeren weer op een stapel. De afspraak met Tom is dat elke kamer één vrij paadje heeft en vooral houdt. Van de Viva is ze al twintig jaar lid, ze heeft dus meer dan duizend exemplaren, verdeeld over verschillende stapels ergens in huis. Ze schuifelt naar de woonkamer.

‘Zo kunnen we niet meer leven, Eva! Kijk nou om je heen. Ik heb de meubels al jaren niet meer gezien!’

Dozen vol kabels en cd’s, vuilniszakken met knuffelbeesten, stapels kranten en tijdschriften, kratten vol boeken over onderwerpen waar ze vast ooit nog geïnteresseerd in raakt, lege flessen, oud servies dat ze vindt in de kringloopwinkel, zakken vol bolletjes breigaren (maar ze laat altijd steken vallen), kaarsen, folders gebracht door puisterige pubers die een zakcentje bij willen verdienen, kussens, een grote leunstoel (gevonden op straat, een opknappertje), lint, die leuke labeltjes met wijze spreuken die aan dure theezakjes hangen…Tom ziet rotzooi, zij ziet spullen waar ze niet zonder kan.

Ze pakt een kledinghanger uit een wirwar van soortgenoten. Of ze de hanger mee wilde, vroeg de verkoopster in de lingeriezaak. ‘Natuurlijk!’, had Eva enthousiast geantwoord, ook al wist ze dat de kans dat de hanger daadwerkelijk in een kast terecht zou komen nihil was.

‘Je zou stoppen met verzamelen, Eva, stoppen met toevoegen en beginnen met weggooien.’

Maar waar moest ze beginnen? Hoe bepaal je wat weg moet als alles van waarde is?

Ze kijkt rond in de schaars verlichte kamer, waar de gordijnen altijd gesloten zijn, zodat niemand kan zien hoe het hier binnen is. Tom is meer waard, besluit ze en ze doet een greep in de stapel links van haar. Ze takelt een tochtstopper in de vorm van een gifgroene slang omhoog, staart er naar en beseft: ik kan dit niet alleen.

instagram_verhaal_deel_9

De wereld begint te krimpen. De huizen aan de overkant schuiven naar voren, de straat is alleen nog een smal reepje klinkers. De lantaarnpalen hellen voorover, ze proberen stand te houden, maar ook zij worden langzaam opgeslokt. Eduard trekt zijn voeten nog verder naar zich toe en slaat zijn armen om zijn benen. Hij probeert rustig te blijven met de ademhalingstechniek die zijn psycholoog hem geleerd heeft, maar de wereld trekt zich niets aan van zijn gezucht en wordt steeds kleiner totdat hij opgesloten zit op vier tegels. De ingrediënten voor een eerste date liggen nog steeds voor hem.

Als hij de volgorde van de spullen verandert, misschien vindt hij dan de sleutel om uit zijn bubbel te ontsnappen en de deur te openen. Hij pakt de fles rode wijn en verwisselt deze met de rol pepermunt. De kurkentrekker wisselt van plek met de zelfgebrande cd met romantische muziek, daarnaast plaatst hij het kaarsje en daarna komt natuurlijk de aansteker. De fles wijn schuift een plaatsje naar links en krijgt het zakje zoute sticks als buurman. De dvd volgt en het condoom blijft de afsluiter van het geheel. Hij houdt het groene zakje bij een puntje beet, tussen duim en wijsvinger, alsof het aan zijn vingers zal plakken als hij het gewoon op zou pakken.

Hij houdt zijn adem in, wacht totdat de wereld hem weer ruimte geeft, het helder wordt. Maar er gebeurt niets. Nog een poging. De wijn na de dvd misschien of toch als eerste? Een pepermuntje na de zoute sticks en eerst het kaarsje aansteken voordat de cd opgezet wordt? Er zijn zoveel opties, zoveel mogelijkheden. Het duizelt hem.

Eduard schuift en puzzelt, prevelt zachtjes voor zich uit. De straatlantaarns floepen aan, het wordt langzaam donker. De wijn gaat weer een rij naar boven, belandt in de poging daarna toch weer twee rijen naar beneden, het condoom krijgt heel even een ander plaatsje, maar wordt al heel snel weer het sluitstuk.
Stoppen is geen optie, de oplossing is binnen handbereik. Hij hoeft alleen maar de juiste volgorde te vinden, denkt Eduard vastberaden, terwijl hij de cd weer een stukje naar links schuift.

instagram_verhaal_deel_10

Die gifgroene slang kochten ze samen. Tom en zij hadden net een relatie en besloten de Ikeatest aan te gaan. Hij zag het nut van de tochtstopper niet in, maar zij hield voet bij stuk en de slang ging uiteindelijk bovenop de al afgeladen kar. Ja, de slang wil ze bewaren en ze legt het knuffelbeest op een andere stapel.

Ze grijpt een Albert Heijn-tas en peutert de knoop los. De inhoud herkent ze niet meteen, maar als ze het opgevouwen pakketje eruit haalt, ziet ze wat het is. Het kersttafelkleed en de bijpassende servetten. Van de laatste kerst dat ze aan tafel gegeten hebben; de tafel die nu al jaren bedolven is onder spullen waar ze niet eens bij kan. Het is een papieren kleed, eigenlijk voor eenmalig gebruik, maar weggooien is zonde. De tas gaat bij de slang op de stapel.

Een bundel folders, met aanbiedingen van vorig jaar, die kunnen wel weg. Maar waar moet ze ze zo lang laten? Er is geen ruimte voor een stapel ‘weggooien’. Op de grond dan maar, ze maakt het paadje later wel weer vrij. Na uren spullen verplaatsen in de volle, bedompte kamer, plakken haar haren in haar nek. Ze kijkt om zich heen, er is geen verschil te zien. De rotzooi lijkt alleen maar te zijn toegenomen. Ze pakt nog een vuilniszak uit de stapel en haalt één voor één de knuffelbeesten eruit. Tranen stromen over haar wangen, haar handen worden nat.

Ze kan dit niet. Ze wil de spullen, die haar leven zijn maar het tegelijkertijd ook verpesten, niet meer zien. Ze wil weg, Tom vinden, het goed maken, hem beloven dat ze het beter zal doen, dat ze ermee zal stoppen. Als hij maar terugkomt, haar helpt, haar vasthoudt, het oplost. Ze kan het niet alleen.

Ze struikelt naar de voordeur, legt haar hand op de klink en hoort dan het geprevel. Door het kijkgaatje ziet ze de neuzen van zijn schoenen, zijn handen en wat spullen. Ze vormen heel even een perfect vierkant, totdat hij alles verschuift en nieuwe geordende rijtjes vormt.

De oplossing is ineens kristalhelder. Heel even twijfelt ze, ze kan het eigenlijk niet maken. Maar ze wil Tom terug, zo snel mogelijk. En met een ruk trekt ze de voordeur open.

instagram_verhaal_deel_11

Hij verplaatst de wijn twee millimeter naar rechts, om het rijtje perfect te maken. Zijn vingers rusten nog op de hals wanneer de wereld ineens kantelt. De huizen aan de overkant schieten uit zijn gezichtsveld, hij ziet heel kort de donkere avondhemel voorbij komen en dan haar gezicht, dat boven hem zweeft. Pas na een paar seconden dringt het tot hem door: de deur is open. Het duurt nog iets langer voor hij beseft dat hij op zijn rug op de mat ligt, zijn benen zijn nog buiten.

‘Heb je je pijn gedaan?’, vraagt ze en ze buigt iets verder naar voren zodat haar gezicht zijn complete beeld in beslag neemt. Hij schudt zijn hoofd, terwijl hij zo snel mogelijk omhoog probeert te komen en knalt daardoor met zijn schouder tegen de deurpost. ‘Nee, nee,’ stamelt hij. ‘Nee,’ en hij draait zich voorzichtig om, zijn hoofd gebogen.

‘Gelukkig. Ik wilde sorry zeggen. Sorry dat ik je bloemen heb weggegooid.’
‘Ben je allergisch voor gerbera’s?’
Ze lacht kort.
‘Ik ben Eva, wie ben jij?’ en ze steekt haar hand zo ver uit dat hij deze wel moet zien.
Eduard recht zijn rug, schraapt zijn keel en kijkt op, naar een punt net boven haar hoofd. Dat heeft hij geleerd bij de cursus ‘Gesprekstechnieken’, het helpt hem rustig te blijven.
‘Ik ben Eduard en ik wil graag met jou op date,’ de woorden buitelen over elkaar, haar uitgestoken hand negeert hij.
‘Zo, jij laat er geen gras over groeien. Misschien wil je eerst binnenkomen? Ik wil het graag goed maken met je. Lust je een kop koffie, om op te warmen? Oh, en let niet op de troep.’

Bij het woord ‘troep’ gaan de nekharen van Eduard rechtop staan. Hij kijkt langs Eva de gang in en voelt een golf van spanning door zijn lijf trekken. Een spiertje bij zijn oog begint te trekken, als in een reflex zet hij een stap naar achteren. Eva grijpt zijn arm. Ze is te snel, te dichtbij.

‘Ga niet weg, alsjeblieft. Ik heb je hulp nodig.’

Eduard durft haar niet aan te kijken. Zijn hart lijkt te willen ontsnappen uit zijn borstkas, de paniek knijpt zijn keel dicht. Zo gaan eerste dates niet, zo stond het niet in zijn handboek. Er is hier te veel, er is geen lucht.

‘Ik, ik moet weg,’ maar haar greep houdt hem aan de grond genageld.

instagram_verhaal_deel_12

Hij is volledig in paniek en haar greep lijkt dat met de seconde te verergeren. Zijn ogen schieten van links naar rechts, zijn ademhaling is gejaagd. Hij lijkt wel een konijn in het felle licht van de koplampen van een te snel naderende auto. Ze geeft een ruk aan zijn arm, zo onverwachts, dat hij zijn evenwicht verliest en tussen de stapels spullen belandt. Snel gooit ze de voordeur achter hem dicht en gaat er met haar rug tegenaan staan.

‘Eduard, alsjeblieft, je hoeft niet bang te zijn. Wil je vijf minuten naar me luisteren, echt, ik wil het alleen maar uitleggen.’

Hij gaat zitten, trekt zijn knieën op en slaat zijn armen er stijf omheen. Zijn blik blijft op de grond gericht. Eva gaat op haar hurken voor hem zitten.

‘Ze willen me eruit gooien, Eduard. De politie, de gemeente, mijn huisbaas. Ze zijn allemaal tegen me, het is oneerlijk! Ze noemen mijn spullen ‘een gevaar voor de volksgezondheid’ en willen dat ik opruim. Als ik dat niet doe, moet ik weg. Maar ik wil hier blijven!’

Eva haalt nog eens diep adem, haar geweten laat luidkeels van zich horen, maar ze negeert het schreeuwende stemmetje in haar hoofd.

‘Als ik weg moet, Eduard, zullen wij zeker nooit op date kunnen…’

Ze laat een stilte vallen en wacht af of de woorden het effect hebben waarop ze hoopt. Zijn hoofd gaat iets omhoog, hij kijkt haar voor het eerst aan. Ze juicht van binnen, maar weet haar gezicht in de plooi te houden.

‘Je wilt op date? Met…met mij?’ Zijn stem is zo zacht dat ze moeite moet doen om hem te verstaan. Ze schuift voorzichtig dichterbij, maar zorgt ervoor dat ze hem niet aanraakt.

‘Ja, dat zou ik best willen. Maar dan moet je me eerst helpen, Eduard. Alsjeblieft, zonder jou raak ik alles kwijt.’

Dat alleen deze laatste zin waar is, kan haar nu niets schelen. Ze wil Tom terug en deze jongen, die spullen sorteerde op háár stoep, is haar enige kans.

instagram_verhaal_deel_13

Hij voelt de plek waar ze zijn arm vast had nog branden. Het ging zo snel, zo onverwachts. In zijn hoofd steekt een storm op, hij trekt zijn knieën nog dichter naar zich toe. Wachten tot de wind weer gaat liggen is alles wat hij kan doen. In de verte hoort hij haar moeilijke dingen zeggen: ‘politie’, ‘uithuiszetting’, ‘ik wil niet weg’. Zaken waarvan hij de gebruiksaanwijzing niet kent.

‘Met jou op date’, klinkt er ineens glashelder in zijn hoofd. Het is alsof de zon door een dik wolkendek prikt en de echte wereld langzaam weer vorm krijgt. Als je de regels volgt lukt het. Het leven is een ingewikkeld netwerk van regels en met geduld en precisie kan hij de knopen een voor een ontwarren.

Is het dan nu tijd voor de volgende stap? Hij kijkt naar de gesloten deur, waarachter de ingrediënten voor een romantische avond nog keurig in het gelid op de stoep liggen. ‘Initiatief nemen’ schrijven Jeffrey en Jaap voor. Vrouwen vinden een man die het voortouw neemt aantrekkelijk.

‘Zullen we een film kijken? Ik heb ook wijn, rode,’ zegt hij dapper, maar na een korte blik op haar gezicht ziet hij dat hij een fout gemaakt heeft. Haar onderlip trilt, een traan glijdt langs haar wang naar haar kin.

‘Je moet me helpen, Eduard…,’ fluistert ze.

‘Wees galant, een vrouw wil zich speciaal voelen’, de regels uit het handboek dansen door zijn hoofd. Eduard kon zich weinig voorstellen bij ‘galant zijn’, maar hij kan in elk geval proberen haar tranen te stoppen. Huilende mensen maken hem nerveus.

‘Ok,’ zegt hij en hij probeert op te staan zonder de rotzooi om hem heen aan te raken. Hij mist daardoor de triomfantelijke glimlach die heel even over haar gezicht flitst.

instagram_verhaal_deel_14

‘Kom, we beginnen meteen, er is al te veel tijd verloren.’

Ze grijpt hem bij zijn pols en trekt hem de smalle gang door. Het lijkt wel alsof ze een onwillige hond aan een riem heeft, hij geeft nauwelijks mee.

‘Kom nou, Eduard, je wilt me toch helpen? We starten in de woonkamer, ik heb al een beginnetje gemaakt. Het moet netter, leger, hij, eh, ík heb ruimte nodig. Maar niets zomaar weggooien hoor! Er zitten veel belangrijke spullen tussen, die mogen echt niet weg. We moeten het sorteren, dat kun jij toch zo goed?’

Ze laat zijn arm los en duwt hem een volle vuilniszak in handen.

‘Begin jij hier? Dan zoek ik deze uit,’ en ze trekt een kluwen kabels uit een oude schoenendoos. De kabels had ze meegenomen voor Tom, ze vond ze in een bouwafvalcontainer en dacht dat hij ze vast kon gebruiken. Ze weet eigenlijk niet eens waar de kabels precies voor zijn. Peinzend staart ze er naar. Toch nog maar even bewaren.

Ze legt de kabels op een andere stapel en kijkt op. Eduard staat stokstijf stil, hij houdt de zak een eindje van zich af alsof het ding hem elk moment zou kunnen bijten.

‘Wat sta je daar nou? Zo komen we er nooit door!’

‘Ik kan er niet tegen, al die troep,’ zegt hij zacht en hij kijkt haar angstig aan.

‘Dáárom moet je me ook helpen. We gaan het juist opruimen, netjes maken. Toe nou, Eduard, help me.’

‘Mijn hoofd doet pijn.’ Langzaam laat hij de zak los.

In haar hoofd telt ze tot tien, rustig blijven, rustig blijven. Waar heeft die sukkel last van? Hij is nog bang voor zijn eigen schaduw. Als ze niet zo wanhopig was, had ze hem allang de deur uitgezet. Ze haalt diep adem en probeert haar stem zacht en vriendelijk te laten klinken.

‘Alsjeblieft, Eduard, probeer het. Voor mij. Als we klaar zijn, gaan we die film van jou kijken. Maar dan moet je me wel helpen. Goed?’

Hij blijft stil staan, durft haar nauwelijks aan te kijken. Eva voelt woede langs haar ruggegraat omhoog kruipen. Net als ze de neiging krijgt hem door elkaar te schudden, pakt hij de vuilniszak op en trekt er een roze knuffelkonijn uit.

instagram_verhaal_deel_15

Vuilniszakken, dozen, kratten, stapels folders, fietsonderdelen, een kapotte stoel. Maar het ergste is die lucht, die allesoverheersende, bedompte, schimmelige lucht. Overal is troep, het lijkt zachtjes te bewegen, als een enorme drillende pudding. De vuilniszak in zijn handen voelt steeds zwaarder.

Niet opgeven, Eva heeft je nodig. Een echte man zorgt voor zijn vrouw, een echte man is niet bang voor een beetje rotzooi. Aarzelend steekt hij zijn hand in de vuilniszak, hij voelt iets zachts. Bijna laat hij de zak van schrik vallen, maar hij zet door. Hij trekt aan het zachte ding en haalt een roze knuffelbeest omhoog. Zijn oren zijn versleten, een pootje bungelt aan het lijfje en de vlekken verraden dat een wasbeurt lang geleden is. Het is vies en stuk, het moet dus weg. ‘

Waar is de afvalbak?’

Eva draait zich met een ruk om.

‘Afvalbak? Hoezo? Je kunt niet zomaar spullen weggooien!’

‘Dit is vies. En kapot.’

‘Dat is Fluffy! Die heb ik al sinds mijn geboorte. Fluffy mag niet weg, ben je gek ofzo?!’

‘Gek’, ze had hem net zo goed in zijn gezicht kunnen slaan. Hij is niet gek. Speciaal, zo noemen zijn ouders hem. Speciaal en uniek, een bijzondere jongen.

‘Ik ben niet gek!’

‘Nou, nou, doe maar rustig.’

‘Ik. Ben. Niet. Gek.’

‘Rustig nou maar, sorry, ik bedoelde het niet zo. Ik schrok, omdat je Fluffy weg wilde gooien.’

Langzaam verdwijnt het suizen in zijn hoofd.

‘Ok?’, vraagt Eva voorzichtig.

‘Ok…’, mompelt hij en legt het vieze beest op de grond.

instagram_verhaal_deel_16

Een rilling trekt over haar rug als ze de woede over zijn gezicht ziet schuiven. Het woord ‘gek’ ligt duidelijk gevoelig. Terwijl zij hier toch echt de enige gek is. Haar gekte heeft Tom weggejaagd, haar leven op pauze gezet en om het maar meteen helemaal af te maken heeft ze nu een wildvreemde naar binnen gelokt om haar uit de shit te helpen.

Zuchtend draait ze zich van Eduard af. Door een kier tussen de altijd gesloten gordijnen ziet Eva grijs ochtendlicht. Ze zijn al de hele nacht bezig en de bergen rommel lijken alleen maar groter geworden. Het is alsof een flinke aardbeving, minimaal 5 punten op de schaal van Richter, alles door elkaar geschud heeft. De woonkamer is veranderd in een enorme sneeuwbol, niet gevuld met heldere witte vlokjes, maar met een kluwen aan spullen die door veelvuldig schudden niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Ook Eva voelt zich alsof ze flink door elkaar gerammeld is: haar armspieren prikken van de pijn en haar hoofd is zwaar.

‘Zullen we even rusten?’

Eduard kijkt op van de doos met cd’s (alle 72 albums van 538 Hitzone) op de stapel voor hem. Hij was bezig de felgekleurde hoesjes op jaartal te sorteren.

‘Het wordt al licht, ik ben moe en jij vast ook. Laten we even gaan liggen zodat we later verder kunnen.’

Eva wacht zijn reactie niet af en wurmt zich langs hem. Voorzichtig stapt ze over nieuwe stapels spullen en gebaart dat hij haar moet volgen. Er zijn maar een paar plekken in huis waar de spullen niet compleet de overhand hebben gekregen. Het tweepersoonsbed is een eiland in een zee van warrige overvloed. Eva laat zich achterover vallen, Eduard blijft aan het voeteneind staan, zijn ogen op de vloer gericht.

‘Je mag aan de linkerkant liggen, er is ruimte genoeg. We zullen elkaar niet raken.’

Zijn handen ballen zich tot vuisten, de zenuwen zijn van zijn gezicht af te lezen. Eva voelt haar lichaam al zwaarder worden, ze moet echt even rusten.

‘Ga dan in elk geval even zitten. Op de rand ofzo. Ik moet echt even mijn ogen dicht doen. Ik ben zo moe.’

Ze trekt haar benen op, slaat de dekens over zich heen en sluit haar ogen. Vlak voor de slaap haar grijpt, voelt ze het matras bij haar voeten iets inzakken.

Grote foto: John Hain via Pixabay.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s