Hardloopkriebels verlies je niet zomaar (pfieuw!)

‘What does not kill you, makes you stronger.’ Oke, zo erg waren mijn hardloopblessures natuurlijk niet, maar in de drie weken dat ik mijn training voor de halve marathon moest stopzetten, maakte ik me wel zorgen of ik het hardlopen niet ‘ineens’ zou verleren. Onzin, dat weet ik, maar ik maakte me toch druk om mijn conditie en motivatie. 

Mijn conditie op peil houden bleek gelukkig niet zo moeilijk. Ik dook op zondagochtenden het zwembad in om baantjes te trekken en probeerde daarbij de keuvelende dames of traag zwemmende oudere heren zoveel mogelijk te ontwijken. Ik fietste me in de sportschool in het zweet met het programma ‘glooiende heuvels’ en belastte mijn benen voorzichtig op de crosstrainer. Stilzitten is een eigenschap waar ik (gelukkig) erg slecht in geworden ben.

Als ik andere hardlopers voorbij zag rennen, voelde ik een steek van jaloezie. Vooral in de eerste twee weken dat ik verplichte rust moest houden vond ik het heel erg stom dat zij wel ‘mochten’ en ik uitgeschakeld was. In week drie kon ik me plotseling best voorstellen dat ik niet meer zou hardlopen, een gedachte waarvan ik meteen ook erg schrok. Ik wilde helemaal niet NIET hardlopen! En dus fietste ik nog maar eens naar het zwembad of de sportschool om vooral bezig te blijven.

Mijn knieën hielden zich na ruim twee weken rust al mooi koest, maar de pijn in mijn linkerhak belette me om mijn hardloopkriebels eruit te gooien tijdens een training bij mijn atletiekvereniging. Ik moest nog iets meer geduld opbrengen, voelde ik, en ik deed mijn best mijn rust te bewaren. Toen ook de pijn in mijn hak volledig verdwenen leek te zijn, keek ik meteen reikhalzend uit naar de eerstvolgende dinsdag: trainen! Gelukkig ben ik door de blessures toch iets verstandiger geworden en sloot ik me die avond aan bij een wat rustigere groep die maximaal vijf kilometer lopen. Ik wilde absoluut niets forceren, want van nog meer verplichte rust zou ik gillend gek worden.

De eerste training ging super, ik liep met gemak én plezier ruim vijf kilometer en ook de volgende dag had ik geen centje pijn. De volgende training liep ik nogmaals bij deze groep en in de week erna was ik alweer klaar om met mijn eigen groep te lopen. En toen bleek mijn vrees dat mijn conditie hard achteruit zou gaan of ik mijn motivatie om te lopen kwijt zou raken gelukkig compleet ongegrond: ik liep heerlijk en zelfs een stukje sneller dan voor mijn blessures. Een beetje rust zo af en toe is dus helemaal zo gek nog niet!

Inmiddels heb ik mijn normale trainingsschema weer hervat en ben ik klaar voor de tien kilometer, morgen bij de CPC. Dat ik de halve marathon niet ga lopen, vind ik inmiddels helemaal prima. Ik ga voor een mooie tijd, maar wil vooral genieten van het grootste loopevenement van Den Haag. Het wordt prachtig loopweer en er komen ruim 150.000 mensen kijken hoe alle lopers hun uiterste best gaan doen. Ik heb er heel veel zin in!

Foto: gemaakt door Mariska Oosterloo, tijdens de Strandwalloop in 2014.

Advertisements

2 gedachtes over “Hardloopkriebels verlies je niet zomaar (pfieuw!)

  1. Hoera, wat een goed nieuws!! En fijn dat de rust een positieve uitwerking op alles heeft gehad. Fijn! Heel erg veel succes bij de CPC, hoop op een fijne en relaxte loop, waarbij je vooral kunt genieten!! Xx!

    Like

  2. Helemaal top, veel plezier je hebt prachtig weer, dat wordt zeker genieten! En vergeet niet, je wordt beter tijdens de rust. 🙂 Ben benieuwd naar je tijd van vandaag!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s